htblush

Ik zag er niet altijd uit als het soort meisje waar mensen je van opmerken. Het begon rustig met de overstap naar afstandsonderwijs, me verdiepend in sport op de universiteit, mezelf wat afzijdig houdend en meer observerend dan sprekend. Op het eerste gezicht ben ik rustig… bijna te rustig. Het soort meisje waarvan je denkt dat je haar in één seconde hebt doorgrond. Maar dat is nooit het hele verhaal. Sommige meisjes probeerden te concurreren, fluisterden, probeerden me naar beneden te trekken — grappig hoe dat me alleen maar scherper, sterker en een beetje onaantastbaarder maakte. En jongens… die merken het altijd. Zelfs als ik doe alsof ik het niet zie. Ik ben niet gemaakt voor lawaai en chaos. Ik ben liever ergens dichterbij… stiller… waar de energie alleen tussen twee mensen is, echt, elektrisch en onmogelijk na te doen. Ik hou van een beetje mysterie. Een beetje spanning. Momenten waarin de verbeelding het overneemt, waar elk woord als een spel voelt, waar je geen haast hebt... je voelt. Waar er intriges, emoties en net genoeg gevaar is om het onvergetelijk te maken.